ตั้งแต่ลืมตาดูโลกนี้ ชีวีคุณเคยเสียสละอะไรบ้างหรือเปล่า ??  บางคนเลือกเสียสละเงินเพื่อบริจาคนั่นนี่ บางทีก็เสียสละให้รถบางคันไปก่อน บางคนเสียสละเวลาให้คนข้ามถนน  เสียสละเลือดให้กาชาด หรือแม้แต่ สละคนรักให้คนอื่น  ฯลฯ ไม่ว่าคุณจะเสียสละอะไรก็แล้วแต่มันก็คือ “การเสียสละ” 

     ในขณะที่โลกกำลังวิกฤตเข้ามาถึงในช่วงกลียุค ทั้งสิ่งแวดล้อม  เศรษฐกิจ การเมือง และสังคม ทุกๆ คนต่างดิ้นรนในอาชีพของตน บ้างก็แก่งแย่ง  ต้องการชื่อเสียง เงินทอง และอำนาจ  แลกให้ได้มาซึ่งความสะดวกสบายและวิถีชีวิตที่ดีขึ้น แต่มีอาชีพหนึ่งกลับเสียสละ “ขายชีวิต”  เพื่อความอยู่รอดของคนทั้งชาติ นั่นก็คือ “ทหาร”

     ขอหยิบยกเอา ประโยคดีๆ ใน บทความ  คุณธรรมและจรรยาบรรณของทหารอาชีพ ของ พล.อ.ท. มล. สุปรีชา กมลาศน์ ที่ได้กล่าวถึงความเป็นทหารอาชีพ ไว้ว่า “อาชีพทหาร มีเอกลักษณ์พิเศษกว่าอาชีพอื่น ตรงที่ทหารเป็นกลุ่มชนที่ถืออาวุธ มีเครื่องแบบ มียศมีระบบอาวุโส รักหมู่รักคณะ และ มีวินัยที่เคร่งครัด แต่ที่เด่นชัดและเป็นที่เข้าใจกันดีว่า อาชีพอื่น อาจจะขายความคิด ขายวิชา ขายบริการ หรือ ขายความบันเทิง แต่ ทหารอาชีพนั้น ขายชีวิต ทหารอาชีพ ต่างจาก ทหารรับจ้าง ตรงที่ ทหารอาชีพนั้นมีจรรยาบรรณถึงขั้นพลีชีพได้เมื่อชาติต้องการ…”

     ดังนั้น เราขอเสียสละเนื้อที่หน้ากระดาษนี้ให้กับการระลึกถึงบุณคุณของ “เหล่าฮีโร่ที่สละชีพเพื่อชาติ”  ในยามที่ดินแดนเราถูกรุกราน  ด้วยเพลง ราตรีสวัสดิ์(Goodnight) ของฟักกลิ้งฮีโร่ Feat. ธีร์ ไชยเดช‏

     “ วันนี้ฉันมีนิทาน อยากเล่าให้เธอฟัง นิทานเรื่อง ท ทหาร อดทน เวลาเค้ายืนเค้าแนบปืนกลไว้ข้างกาย ทั้งที่เค้าไม่เคยใจร้ายและไม่เคยคิดฆ่าคน แต่เป็นอีกคืนที่เค้าต้องออกลาดตระเวน เป็นหน้าที่ของกองพันทหารราบผู้รักตัวเอง น้อยกว่าชนในชาติไทย เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร
     ในขณะนั้น ผู้ก่อการร้ายซุ่มโจมตี เสียงปืน ดังสนั่นตอนเวลาเลยเที่ยงคืนกว่า เสียงระเบิดดังก้องกึกไปทั่วทั้งป่า พร้อมเสียงกระสุนปืนทะลุตัวจ่า เค้ารีบยกปืนกลข้างกายประทับบ่า ในขณะที่ยิงสวนไปเค้าคิดแต่ว่า ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของชีวิต เค้าก็ยินดีที่จะสละทุกอย่างด้วยยศอันน้อยนิด ขอเพียงคนในชาติได้หลับสบาย เค้าจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้  
      หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน
     ในคืนที่ผมกินเหล้าอยู่นั่งเล่น ในคืนที่ป้าข้างห้องยังตั้งวงป๊อกเด้ง คืนที่เด็กมัธยมนั่งท่องตำราเอนท์จุฬา คืนที่ใครหลายคนลืมชื่อคนเดือนตุลา คืนที่คุณนอนหลับอยู่บนเตียง ทั้งหมดคือคืนเดียวกันกับเสียงปืนที่ดังเปรี้ยง ของทหารต่อต้าน ข.จ.ก. ผู้ไม่ยอมให้ใครมาเผาโรงเรียน เผาตำรา ส.ป.ช. และยังไม่มีตอนจบของนิทาน มีเพียงแต่ตอนรุ่งสางไม่เป็นศพก็พิการ เพราะในทุกเช้าที่เราตื่นมาเมาขี้ตา มันคือเช้าแห่งการสูญเสียที่ 5 องศา 37 ลิปดา เขาตายเพื่อคนในชาติได้หลับสบาย เขาจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้
     หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน ฝากดาวบนฟ้า ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง หากฉันไม่ได้กลับ อย่างน้อยให้เธอหลับสบายก็พอแล้ว”

     คงไม่ต้องบรรยายมากมาย เพราะในบทเพลงได้ถ่ายทอดความรู้สึกหมดแล้ว แม้ว่าเราทำอะไรไม่ได้มากมาย  ไม่ได้หวังให้ทุกคนต้องมาสละชีพเพื่อชาติเหมือนฮีโร่เหล่านี้  แค่อยากให้ทุกคน “เห็นแก่ตัวให้น้อยลง”  บ้างก็พอ