คนบางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจะลืมรักครั้งแรก ในขณะที่บางคน พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะจำรักครั้งสุดท้าย บางครั้ง ความรักก็ทำตัวงี่เง่าเข้าขั้นเกรียน stupid and satire แบบสุดโต่ง - อยากลืมกลับจำ อยากจำกลับลืม ส่งผลให้ผู้ที่ตกอยู่ในห้วงรักเกิดอาการ เหนือไม่ไปใต้ไม่มา หาทางออกไม่เจอซะงั้น

นั่นคือสิ่งที่ตัวละคร ฝ้าย เก่ง ลุงจำรัสและป้าสมพิศ ใน "ความจำสั้น แต่รักฉันยาว" กำลังเผชิญ

      ความรักคือที่มาของความสุข  แต่ความรักก็เป็นบ่อเกิดแห่งทุกข์ในตัวของมันเองเช่นกัน อันนี้คงทราบกันดีอยู่แล้ว ที่เห็นตามรักตามพยาบาทกันข้ามภพข้ามชาติ หรือปะทะทั้งคารมผสมกำลังอย่างแรงเว่อร์ในละครหลังข่าว ก็เพราะความรักแบบนี้นี่เอง ไม่ใช่อะไร
แต่แม้จะรู้ว่ามันทุกข์ เราทุกคนก็ยังแสวงหามันอยู่ดี เพราะแค่ชั่วครู่ของประกายแห่งความสุข ก็รู้สึกว่ามันคุ้มเกินคุ้มแล้ว (ใช่ไหมล่ะ)

       แม้เมื่อเวลาความรักมันออกดอกผล รสชาติหวานๆ ขมๆ เปรี้ยวๆฝาดๆ (เหมือนชมพูมะเหมี่ยวเลย) ถึงอย่างนั้น เราก็ยังไม่รู้เลยว่า ตกลงเราชอบความรู้สึก หวานๆขมๆ นั่นรึเปล่า จึงทั้งอยากวิ่งหนีและวิ่งเข้าหา

        มีหลายคนรู้ตัวดีว่าชอบ และพยายามทุกวิถีทางที่จะจดจำรสชาตินั้นให้ได้แม่นยำที่สุด (อย่างลุงจำรัสและป้าสมพิศ) แม้ว่าจะต้องเผชิญความยากลำบากขนาดไหนก็ตาม อย่างลุงจำรัสและป้าสมพิศที่กำลังเกิดอาการความจำ(กำลังจะ)สั้น แต่ฉันยังไม่อยากลืมขึ้นมา  มันทุกข์ก็ตรงที่ไม่อยากนี่แหละ (ก็ยังปล่อยวางไม่ได้นี่นา) ไม่อยากลืมว่าเคยรักใคร มีความสุขกันแค่ไหน ซึ่งจะว่าไป ถือเป็นเรื่องดีๆ ที่มีค่าจะจดจำ สมเหตุสมผลอยู่

       แต่กับบางคน เรื่องร้ายๆ ไม่อยากจำก็ยังดื้อจะจำได้อีก
ไม่ว่าจะยังจำเพราะไม่ลืม และอยากจะลืมๆไปเสียอย่างเก่ง หรือที่ไม่ลืมเพราะใจส่วนลึกยังคอยเรียกร้อง อีกทั้งยังแอบมีความหวังอยู่ลึกๆ ว่าวันหนึ่ง ความทรงจำเหล่านั้นจะกลับมาเป็นจริงตรงหน้าอีกครั้ง โดยยอมปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้ายจากความทรงจำเหล่านั้นครั้งแล้วครั้งเล่า (ฝ้าย)

       หลายคนคงจะแอบหมั่นไส้ พร้อมถามแบบสะบัดๆ ว่า “ตกลงจะให้ความรักป็นนายของเธอ หรือเธอเป็นนายของมันกันแน่ยะ?”  โอ๊ยตาย ขอบคุณนะจ๊ะ ที่ชี้ทางสว่าง

      ความรัก ความทรงจำ เกี่ยวพันกับเวลา เราเลยหวังกันไปว่าเวลาจะรักษาบางอย่างไว้ ในขณะเดียวกันก็ช่วยลบเลือนบางอย่างให้ ซึ่งบางทีเราก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดถึงอดีตที่ผ่านไปแล้ว และอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

      ฝ้ายและเก่ง กักขังตัวเองไว้กับอดีตที่ไม่สมหวัง ป้าสมพิศและลุงจำรัสวิตกกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง แต่คนทั้งหมดก็ได้เรียนรู้ในท้ายที่สุดว่า ปัจจุบันต่างหากที่สำคัญ ไม่ใส่สิ่งที่ผ่านไปแล้วหรือยังไม่เกิดขึ้น สองคนแรกให้โอกาสตัวเองที่จะเริ่มต้นใหม่  ส่วนสองคนหลังตกลงที่จะใช้เวลาทุกวันอย่างมีความหวัง แม้จะต้อง "แยกจากกันขณะที่ยังจำกันได้" ก่อนจะตบท้ายด้วยประโยคเด็ด "ไม่ลืมน่ะ ไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้าหรือลืมเร็วเท่านั้นแหละ"

      อันเป็นประกายแห่งความหวังในโลกเวิ่นเว้อใบนี้ว่า  เราไม่จำเป็นที่ต้องงี่เง่า อย่างที่ความรักมักทำให้เรารูสึก ถ้าหากรู้จักรักแบบมีสติพอ


"ความจำสั้นแต่รักฉันยาว Best in time" กำกับโดย ยงยุทธ ทองกองทุน